Dag 21 (De 100 #2)

In een ruimteschip, dat om de Aarde draait, gelden strenge regels. Wie deze overtreedt wordt gevangen gezet. Op hun 18e verjaardag krijgen de jeugdigen een herziening van hun straf, die bijna altijd eindigt in hun executie. Een groep van 100 kinderen wordt echter gespaard en naar de Aarde gezonden om uit te zoeken of de planeet weer leefbaar is...

De 100 zitten nu 21 dagen op Aarde, en nu al zijn een aantal kinderen gestorven. Ze denken dat zij de eerste mensen zijn de voet op Aarde hebben gezet in vele eeuwen, maar dat blijkt al gauw niet te kloppen. Hun voorraden raken op en een aantal van de kinderen worden ziek. Wells, de zoon van de kanselier van het schip, probeert de groep bij elkaar te houden, terwijl Bellamy en Clarke het ontvoerde zusje van Bellamy, Octavia, te vinden. Glass, die vlak voor het vertrek naar de Aarde gratie heeft gekregen probeert op het ruimteschip te overleven.

Nog steeds blijven er echter vragen: Wat gebeurde er precies nadat de kolonie was gestart; Is de Aarde werkelijk gevaarlijk, of valt dat mee; Wat wordt er allemaal verzwegen voor de mensen van de Kolonie; zijn er nog meer mensen van de Kolonie naar de Aarde gestuurd?

iedere hoofdstuk van het boek toont de POV van een van de hoofdpersonen, iets wat ik normaal gesproken niet prettig vind, maar in dit boek was het geen probleem. Vraag me wel af waarom we Glass volgen.

De plot van dit boek was grotendeels voorspelbaar, en had weinig echte spanning. Moet zeggen dat het einde me dan wel weer verraste. het verhaal valt regelmatig terug op herhalingen, en kwam wat langzaam op gang. Geen slecht boek, maar ook niet zo goed als boek 1.

Er schijnt ook een televisie-serie over De 100 te bestaan, deze dien je echter los te bekijken van deze boeken.

Het Vuur van de Draak (Draconis Memoria, #1)

Ryan did it again šŸ˜‰

Wat een geweldig boek. Een mooie mix van avontuur, fantasy en intriges. Ryan creƫrde weer een duidelijke wereld.

Niets is zo belangrijk in deze wereld dan 'product', een term voor iets magisch: Drakenbloed.
Op zich zelf is drakenbloed niets bijzonders, vluchtig maar gevaarlijk, behalve voor een klein deel van de mensen op de wereld, de 'Bloedgezegenden', die er kracht uit halen. Hele industrieƫn hebben zich toegelegd op het oogsten van 'product', hetzij uit gevangen draken of wilde draken. Helaas heeft een over explotatie het aantal draken ernstig doen afnemen. Mensen in de IJzerschip-corporatie zijn bevreesd dat voortdurende te korten gaan leiden tot een oorlog.

Een groep binnen het IJzerschip heeft echter geruchten vernomen over een zeldzaam soort draak. Oude verhalen zeggen dat de Witte sterker is dan de gewone, rode, blauwe, groene of zwarte draak. Er wordt echter gedacht dat een witte draak een mythe is. Andere geloven er echter in en zijn bereid er alles voor te doen om het bloed van deze draak in handen te krijgen.

Het tempo van het verhaal is wisselend. Soms had ik het idee dat er geen vooruitgang in het verhaal zat, op andere momenten vloog het verhaal gewoon vooruit. Dit is trouwens iets wat vaker voorkomt in dit soort epische fantasy verhalen.

Spannend vanaf het begin, en met een mooie plot-wending tegen het einde van het boek.

De drie verhaallijnen waren goed doordacht, al miste ik op een gegeven moment wel het personage Heimoet, maar die kwam aan het eind weer aan bod.